Auteur Archief: emergence
over TRICKSTER
::::TRICKSTER:::
De Trickster is een figuur van de deuropening, de omweg, het kruispunt – die wat ronddoolt en wacht voor het opportune moment, die speelt met het toeval. ***
TRICKSTERS bestaat uit zes kunstenaars die, naast hun individuele praktijk, als collectief experimenteren binnen de live-performance. Met achtergronden in o.a. theater, muziek en beeldende kunst improviseren zij op het scherpst van de snede. Het is een onderzoek naar de parameters van improvisatie, performance en samen 'zijn'. Iedere performance is uniek en onvoorspelbaar in tijd, ruimte en vorm.
Dit (publieke) samenzijn wordt steeds opnieuw bepaald of aangescherpt al naargelang de (ruimtelijke) setting en/of de inhoudelijke focus.
'TRIXTERS xe2x80x93 The Band' was de eerste performance van het collectief, met als uitgangspunt de groepsdynamiek van een band, geluid, objecten en verwachtingen van het publiek.
foto: TRIXTERS xe2x80x93 The Band in TENT. - 26 september 2009
met/with:
Nina Boas (beeldend kunstenaar), Martine van Ditzhuyzen (actrice), Barbara Ellison (componist), Nathalie Smoor (actrice), Ieke Trinks (performancekunstenaar) en Marielle Verdijk (vormgever).
***A Net to Catch Contingency (from: Lewis Hyde – Trickster makes this world)
Trickster is a figure of the doorway, the byway, the crossroads – one who wanders* or who waits for the opportune accident*, who capitalizes on the flukes of chance. One of the ways that trickster makes this world is by taking us out of established patterns and following unexpected pathways. Accident is needed for certain kinds of change, chance operations can change the mind because they circumvent intention. Being open to this kind of mental change is the key to trickster's creativity: The ability to create or work with contingency* is a mark of trickster's intelligence.
EN: contingency NL: contingentie, eventualiteitxe2x80xa8
Definitie: (Engels) An uncertain occurrence, unexpected event, an emergency xe2x80xa8Definitie: (Nederlands) Onvoorziene gebeurtenis; noodsituatie
Repetition, Movement, Action
To recapitulate on todays adventure. I really hope this makes some sense, as it is late and am feeling rather philosophical…
Action vs Movement
We started the session with a warm-up of the "contemplative trot". (best done for 30 mins or more…)
Then, continuing on from our session in DE PLAYER 2 weeks ago, we carried out 3 exercises all exploring the nature of repetition/process through movement/gesture/action.
We discussed some aspects today of what we experienced in our feedback spotlight circle, and its worth writing them down.
These are just the points that I recall from today, so we can add to this.
Emerging as relevant points/issues for us to address… (at least , the ones that I remember)
1. Choice of action (based mainly on feedback from Ieke)
Action should have its own sense of "logic", in order for the relationship between "you+action+environment" will be convincing and sustainable.
It is interesting to start with an "action" that has its own sense of logic, therefore, after many repeated moves, it "abstracts" from itself and has the chance to become surreal.
2. Complexity/Simplicity of action
It is clear that simple actions are more easily "repeatable", therefore it is easier to maintain a "rhythm" of sorts. If the action/movement is simple one, (e.g footsteps), then it’s possible to zoom into the action and really be aware of fine details of the movement process. It is like tracing a series of patterns. Therefore, patterns can almost become automated, but more like a mantra, where one remains very concious and aware of. Also with repetition over time, it is possible to develop an awareness of others in the group and their processes.
We are discovering that choosing overly complicated actions, in duration.. or just in practical terms (non structured), are more challenging to maintain, as there are a lot of variables.The sheer amount of variables, make it difficult to "repeat’ in a precise way, and so the sense of overall rhythm/form is hard to maintain.
It is interesting to explore and create situations whereby losing oneself in the action/movement/space is possible. To immerse oneself in the simple gesture, and with increased repetitions, to become aware of simple changes and deviation from the original move. I suppose we are really saying that in order for change to be noticed, most other parameters need to remain constant. With too much complexity, too much change , too much movement we loose the formal structure and sense of rhythm, and possible connections with other movements.
Of course, all these challenges etc. are worth exploring practically in our sessions.. in order for us to experience these differences.
We could articulate these abstract movement processes in terms of Trajectories…lines…shapes…
Actions which are more "simple" can be repeated easily with time, therefore allowing one to really "get into" the gesture… to magnify and reveal all its micro details. Like throwing a light on aspects of something (i.e some everyday gesture)… to reveal parts of it that we normally would not notice.
A conscious relearning of the action with a reduction of the movements to its essentials.
Actions which are more complex, pose a greater human challenge to repeat/recall and so the general"gesture" can be replayed, but its difficult to zoom into details.
Both approaches can be deconstructed and played with:
1. straight (without interference… from mistakes, or fellow trixters)
2. with interference/deviation… building and expanding the actions, with additions of mistakes or transformations etc.
They could be treated like "looping structures" .
Loops can remain the same (at least perceptually)
Loops can transform and mutate over time.
It is clear also that it is the relationships between the subject/gesture/space that define the result. The resulting gesture /structure/form emerges from this network of relationships.
The simpler the network, the easier it is for us to SEE and HEAR and FEEL what is going on.. 
Worth investigating at a deeper level in the next Monday session..
Talk soon!
over TRICKSTER
::::TRICKSTER:::
De Trickster is een figuur van de deuropening, de omweg, het kruispunt – die wat ronddoolt en wacht voor het opportune moment, die speelt met het toeval. ***
TRICKSTERS bestaat uit zes kunstenaars die, naast hun individuele praktijk, als collectief experimenteren binnen de live-performance. Met achtergronden in o.a. theater, muziek en beeldende kunst improviseren zij op het scherpst van de snede. Het is een onderzoek naar de parameters van improvisatie, performance en samen 'zijn'. Iedere performance is uniek en onvoorspelbaar in tijd, ruimte en vorm.
Dit (publieke) samenzijn wordt steeds opnieuw bepaald of aangescherpt al naargelang de (ruimtelijke) setting en/of de inhoudelijke focus.
'TRIXTERS xe2x80x93 The Band' was de eerste performance van het collectief, met als uitgangspunt de groepsdynamiek van een band, geluid, objecten en verwachtingen van het publiek.
foto: TRIXTERS xe2x80x93 The Band in TENT. - 26 september 2009
met/with:
Nina Boas (beeldend kunstenaar), Martine van Ditzhuyzen (actrice), Barbara Ellison (componist), Nathalie Smoor (actrice), Ieke Trinks (performancekunstenaar) en Marielle Verdijk (vormgever).
***A Net to Catch Contingency (from: Lewis Hyde – Trickster makes this world)
Trickster is a figure of the doorway, the byway, the crossroads – one who wanders* or who waits for the opportune accident*, who capitalizes on the flukes of chance. One of the ways that trickster makes this world is by taking us out of established patterns and following unexpected pathways. Accident is needed for certain kinds of change, chance operations can change the mind because they circumvent intention. Being open to this kind of mental change is the key to trickster's creativity: The ability to create or work with contingency* is a mark of trickster's intelligence.
EN: contingency NL: contingentie, eventualiteitxe2x80xa8
Definitie: (Engels) An uncertain occurrence, unexpected event, an emergency xe2x80xa8Definitie: (Nederlands) Onvoorziene gebeurtenis; noodsituatie
De verarming van de waarneming
In dezereflectie ga ik in op twee Emergence avonden. Eerst waarin Ieke Sheriff was endaarna waarin ikzelf de Sheriff was.
1. De opdracht: xe2x80x9cdoe wat ik zeg, watik ziexe2x80x9d
De ruimteis, door een groot gordijn, verdeeld in twee delen: links en rechts. Aan de enekant staat een beweger en aan de andere kant een aangever en een verteller. Debeweger kan door het gordijn de aangever en de verteller niet zien. De aangeverinitieert de acties, beweegt, handelt en manipuleert objecten. De vertellerneemt de acties waar, interpreteert en beschrijft ze hardop, zo nauwkeurigmogelijk. De beweger achter het gordijn hoort wat de verteller zegt en voert debeschreven handelingen uit. Hij zet de taal om in beweging/handeling. Detoeschouwer ziet vanuit zijn stoel beide partijen. Zo luidde de opdracht dieIeke ons gaf. In alle vier de rollen heb ik die avond gezeten.
De uitvoering: vier rollen
Als aangever dacht ik een bepaalde macht tehebben want dat is degene die het verloop bepaalt. Dat is wel zo plezierig. Dierol was voor mij de xe2x80x9ctriggerxe2x80x9d, het begin, de bron, het lichaam. Maar snel lietik me bexc3xafnvloeden en zelfs sturen door de verteller. Het overkwam me, door detaal. De verteller duwde me onvermijdelijk in een bepaalde richting door zijnwoordkeuze, de interpretatie van mijn acties. Door de taal vond er een sterkeinteractie plaats en een wederzijdse bexc3xafnvloeding. Soms voelde ik me verradenwanneer de verteller mijn acties niet vertaalde op de manier waarop ik zebedoeld had en dan herhaalde ik ze. Soms hoorde ik aan de verteller dat mijnacties te snel waren en dat hij ze niet kon bijhouden. xe2x80x9cHoud het simpelxe2x80x9d, zeiik tegen mezelf. Maar wat is simpel, wat is een simpele en snel te beschrijvenhandeling? Elke beweging is complex als je het in woorden moet omzetten.
Als laatstehad ook nog de toeschouwer een invloed op mijn keuzes in de aangeverrol. Zodrahet publiek lachte wist ik dat de beweger in moeilijkheid verkeerde. Ik gingerin mee en zette juist die actie door. Zo zat er een schijn van macht in diepositie. Dat was grappig.
Als verteller was ik naar mijn gevoel: hetbrein. Wat ik waarnam bij de aangevermoest ik in woorden, begrippen vertalen met een redelijke snelheid om de beweger aan te sturen. Nauwkeurigheidwas mijn doel. Om de beweger bij tehouden en tijd te winnen was ik vaak geneigd om de handelingen te interpreterenin plaats van letterlijk te beschrijven. Want hoe beschrijf je objectief xe2x80x9ceenboosachtige blikxe2x80x9d? Ik herkende dat er in onze dagelijks woordelijk verkeer veelplaats is voor subjectieve overdracht. En dat misschien vanwege onze wens omefficixc3xabnt en snel te communiceren.
Als beweger was ik de ontvanger. Met deintentie om de opdracht zo goed mogelijk uit te voeren, voelde ik me zeerafhankelijk van de verteller. Met elke interpretatie van de aangeveracties hadik uitvoeringsprobleem. Hoe kon ik bijvoorbeeld xe2x80x9caandachtig kijkenxe2x80x9d uitvoerenzonder dat het als uit de lucht gegrepen aanvoelde, dat het een lach veroorzaaktebij de toeschouwers en zonder het gevoel te hebben om ernaast te zitten. Ik hadtijdens het bewegen meer behoefte aan zeer concrete indicaties over bijvoorbeeldde richting van de ogen of mondhoeken dan de benoeming van emoties. Ik werdzeer bewust van de beperking van taal in vergelijking met het waarnemen van beweging.En ik vroeg me af of menselijke emoties via taal xc3xbcberhaupt objectief te beschrevenzijn. Misschien wel, maar dat kost boekdelen. Aangever en beweger zijn metelkaar verbonden door de taal van de verteller. Het weergeven van waargenomengedrag via de taal, is noodzakelijk een interpretatie van dat gedrag. Deopdracht laat vooral de beperking van de taal zien, bij de verbale overdrachtvan waargenomen gedrag.
Pas na hetproeven aan de actieve rollen, kwam ik op de toeschouwerstoel terecht. Als toeschouwer had ik last van de naar mijngevoel, haastige uitvoering. Ik heb in die positie het minst van de opdrachtgenoten. De moeilijkheden die ik als verteller, beweger en aangever tegenkwamen die ik juist zo merkwaardig vond, waren niet goed zichtbaar tijdens hetkijken. Ik was waarschijnlijk teveel door de ondervindingen besmet en kon nietmeer als buitenstaander naar de uitvoering kijken. Ik was niet meer open voorde toeschouwerbeleving. Maar misschien is de rol van toeschouwer een fundamenteelandere dan die van de performer. De rol van de toeschouwer is eendimensionaal,hij ziet alleen het resultaat. De rol van de performer is gelaagder, hij is incontact met de opdracht, de medeperformers, de innerlijke stem xc3xa9n detoeschouwer.
2. Functieverschuiving van objecten
Het doel
Op de avonddat ik Sheriff was wilde ik dagelijkse objecten als uitgangspunt nemen in eenonderzoek naar hun functies en de invloed van die functies op onze waarnemingvan die objecten. De functionele betekenis die we aan die objecten toekennenspeelt daarin een belangrijke rol. Met andere woorden: kijk je nog naar eenstoel anders dan dat het een object is om op te zitten?
Eerste opdracht
Ik ben dusde avond begonnen met de spelers objecten te laten waarnemen op de meest zintuiglijkemanier: voelen, proeven, luisteren, gewicht en vorm ervaren etc. De waarnemingopenen voor wat er is. Daarna vroeg ik de spelers om elke keer een object opeen bepaalde manier in de ruimte voor elkaar te introduceren, los van zijnfunctie, door middel van het xe2x80x9cxe2x80x9duitbeeldenxe2x80x9d van een relatie tot het object. De opdracht kwam niet uit de verf. Het wasmisschien te vroeg en ik te onduidelijk. Het woord relatie in verband gebracht met objecten had misschien meerintroductie en voorbereiding nodig gehad.
Tweede opdracht
Na eentijdje zoeken kwamen we op het volgende uit:
1) Haalfuncties en objecten uit elkaar: de eerste speler kiest een object uit en laatdoor middel van handelingen de functie van het object zien. De volgende spelerskiezen andere objecten uit en kennen de zelfde functie aan hun objecten toe alsde eerste speler. Aan verschillende objecten wordt dus dezelfde functiegekoppeld.
2)Vervolgopdracht: al improviserend kunnen de spelers of met hetzelfde object defunctie steeds laten verschuiven naar andere functies of andere objectenintroduceren en steeds op zoek gaan naar nieuwe functies.
Wat eruit kwam
Ik heb vaakgemerkt hoe bij improvisatie objecten en materialen de speler ondersteunen inhun acties/handelingen. Objecten stimuleren fysieke activiteit. De aandacht vande speler wordt verplaatst naar wat hij aan het doen is en in mindere mate naarhoe hij wil overkomen.
Dat is vaakheel prettig want het geeft hem een houvast. Tegelijkertijd zie ik ook hoe inonze groep clichxc3xa9matig met objecten wordt omgegaan. Er is vaak weinig ruimtevoor de verbeelding en het laten opkomen van irrationele beelden, associatiesen gevoelens in het omgaan met die objecten. Het blijft vaak zeer concreet engekoppeld aan de functionaliteit van het object.
Ook konden webinnen deze opdrachten opnieuw het improviseren en de parameters ervan oefenen.Wanneer begint iets nieuws? Kopieer je, volg je de actie of zet je er een actietegenover? Welke stijl kies je: groteske, karikaturaal of realistisch? Hoe kiesje je positie in de ruimte ten opzicht van de anderen enz. Dat was heel fijnwant het samenspel moeten we blijven trainen.
Al en alwas ik niet teleurgesteld over die avond en na verloop van tijd kwamen ersteeds meer vervreemdende koppelingen tussen objecten en functies. Ik zou nogeen tijdje met deze materie aan de gang kunnen en willen gaan.
3. De waarneming op de proef stellen
Tussen beideavonden zie ik een overeenkomst: de waarneming op de proef stellen. Taal is inonze cultuur een essentieel onderdeel van de waarneming. Taal is er niet alleendominant, taal is ook dwingend. Hoe minder begrippen en vocabulaire je tot jebeschikking hebt, hoe minder je weet en hoe minder je ziet of onderscheidt. Taalvormt een inherente vernauwing van de waarneming, maar hoe meer taal, hoe jemeer je waarneemt.
TijdensIekexe2x80x99s avond is xe2x80x98tijdmanagement en efficixc3xabntiexe2x80x99 een belangrijke factor geweestop die door mij ervaren vernauwing. Vooral in de rol van beweger en verteller. Tijdsdrukheeft direct consequenties op de woordkeuze van de verteller en op de bewegerdie luistert en die de taal in acties moet vertalen. Wat mij betreft werd deconnectie taal-waarneming extra benadrukt en voornamelijk het dwingendekarakter van taal en zijn verarmende werking op de waarneming. Tijdens dieavond stelde ik me de vraag: wat is het meest betrouwbaar in mijntegemoettreding van de werkelijkheid: wat ik hoor, wat ik zie, wat ik begrijpdoor de taal?
Bij xe2x80x98mijnxe2x80x99 avondis het toekennen van functies aan objecten de factor die de waarneming bexc3xafnvloedt.Via de functieverschuiving van objecten ben ik op zoek naar een verruiming vanonze referentiekaders dus ook van onze waarneming. In feite is dat eenonderzoek dat mij al lang boeit. Ik ben gefascineerd door het idee dat onzekijk op de werkelijkheid en dus ook op kunst, sterk bexc3xafnvloed is door onzesamenleving, onze cultuur en niet in het minst door onze eigen sociale kring.Onze zintuigen zijn getraind om op een bepaalde manier naar onze omgeving tekijken en er is weinig sprake van onbevangenheid in onze manier van waarnemen,onze oordelen en onze smaak. Ik wilde die avond niet zoeken naar eenbevestiging van die gedachte, maar juist zoeken naar verruiming van dewaarneming door ze te koppelen aan andere referentiekaders. Bijvoorbeeld hettoekennen van ongewone functies aan objecten of emotionele relaties metobjecten laten opborrelen en vorm laten krijgen.
Beperkt dewerkelijkheid zich tot wat we waarnemen? Ik ga ervan uit dat we door allerleifactoren (taal, functietoekenning) beperkt waarnemen. Houdt er zich dus niet eenandere werkelijkheid schuil? Is de menselijke verbeelding niet een mogelijkheidom in die nieuwe werkelijkheid binnen te treden? Als onze waarneming al verarmdis, wordt het ontdekken van verborgen werelden en betekenissen moeilijker. Deste belangrijker is het de verbeelding aan te spreken.
Theater en/ofperformance is voor mij het geschikte medium om daarin iets uit te zoeken. Deverbeeldingskracht en het vermogen tot het verruimen van de waarneming bij detoeschouwer, zie ik als een opdracht voor de podiumkunstenaar. Als er nog eeninhoudelijke kant aan onze Emergence bijeenkomsten gevonden moet worden heb ikpersoonlijk aan deze invalshoek genoeg.
Martine.